Columns 2013

2013

Duikende Dodaars 26/01/13

De Zwaan kent u, de Wilde eend, de Meerkoet, het Waterhoentje, wellicht de Kuifeend en vast ook de Fuut. Het zijn allemaal algemene watervogels die volop rondzwemmen in de Zoetermeerse wateren. Maar wat spotte ik laatst? Dat wist ik dus niet. Toch zag ik iedere keer een ‘vreemde eend in de bijt’. Een snel klein bruinig watervogeltje met een apart breed en puntig snaveltje dook steeds onder in het water van het Binnenpark langs de Filmlaan. Iedere keer nam ik me voor het vogeltje bij thuiskomst op te zoeken in de vogelgids. Het kwam er niet van totdat ik weer zo’n beestje zag in de beschutte kanten van het grote water van de Zoetermeerse plas. Hé, nu zie ik weer zo’n ‘vreemd eendje’ zei ik tegen mijn wandelgenoot. Dit werd opgevangen door een mevrouw die net als wij genoot van het weer en de wandeling en blijkbaar ook van vogelen. Zij vertelde me dat ze dacht dat het een Dodaars zou kunnen zijn. Bij thuiskomst las ik in de vogelgids dat het dier net een jong eendje lijkt met z’n lichtbruine donzige verenkleed en z’n kleine formaat. Het bleek de kleinste futensoort te zijn! Vandaar dat die kleine me iedere keer te snel af was, die watervlugge en telkens onderduikende Dodaars. Wilt u zelf eens gaan kijken? Wacht dan niet te lang want de Dodaars is een wintergast in Nederland.

kleinjantje

Jetzt immer Schnee 19/01/13

Jaren geleden hoorde ik een stuk op tekst van Joachim Wolfgang von Goethe; ‘Jetzt immer Schnee’. Het was zo indrukwekkend dat ik er jaren later een installatie over heb gemaakt.
‘Jetzt immer Schnee’ dacht ik ook weer deze week. Afgelopen maandagavond liep ik rond half zeven buiten, De eerste sneeuw was ’s middags gevallen. Het was al donker, maar niet zó donker als gewoonlijk om deze tijd. De sneeuw maakte het donker enkele tinten lichter. Vlakbij hoorde ik ineens vrolijk gegil. Twee kleine kinderen op een slee en drie volwassenen, ook met sleetjes. Ik fantaseerde dat het bedtijd was geweest, maar dat bij uitzondering over de pyjamaatjes dikke jassen waren aangetrokken en dat – als verrassing – de beide gezinnen even van de verse sneeuw gingen proeven. Hier en daar staken kleine grassprietjes nog boven de sneeuw uit. Ik vond het een romantisch idee. Verder lopend zag ik dat de bomen bedekt waren op een manier die de takken slanker deed lijken. De hele wereld had een mutsje op en alles een zachtere contour.
Wat houd ik van sneeuw. Ja, ik weet van de overlast, van de blubber, van de gladheid, van de files, van de gevaren. ‘Vanzelfsprekend’ zouden we deze week allerlei hypes beleven en records breken, maar: ‘Jetzt immer Schnee!’

MW

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8